Siedziałem w autobusie gdy wracałem z pracy. Słuchałem muzyki i pisałem co jakiś czas. W pewnym momencie ogarnęło mnie dziwne uczucie. Patrząc w przestrzeń - gdzieś w chmury - poczułem jak rodzi się w mojej głowie druga osoba. To tak jakby ktoś nagle wszedł mi do głowy i powiedział że "lubię tego kogo sobie wymyśliłem". Problem polegał na tym, że nie potrafiłem określić bliżej kimże jest ta istota. Nie wiedziałem jak się nazywa, jak wygląda, ile ma lat czy jakiej jest płci. Wszystko wskazywało na to, że patrzyłem we własny umysł z innej perspektywy i nie potrafiłem go nazwać, bo miałem wrażenie że nie był mój. Z drugiej jednak strony było to coś w rodzaju patrzenia w przestrzeń. Patrzysz w nią i pomimo że jej nie widzisz i nie czujesz w żaden sposób, wiesz że jest i może do Ciebie mówić. Do tej pory nie wiem jak udało mi się zrobić coś takiego i co miało na to wpływ. Być może zmęczenie które odczuwam od jakiegoś czasu i które paradoksalnie nie pozwala mi spać, w każdym bądź razie udało mi się wywołać efekt który nazwałem kontrolowanym rozdwojeniem jaźni.